JIU-JITSU

Brazylijskie Jiu-Jistu to kompletna sztuka walki i samoobrony pochodząca z Brazylii. Powstała na początku XX wieku na bazie japońskiego judo, amerykańskiego catch as catch can, rosyjskiego sambo i europejskiego pięściarstwa. W kolejnych latach, w związku z potrzebą promocji systemu, pojawiło się tzw. Vale Tudo (współczesne MMA), a następnie zawody sportowego BJJ/grapplingu (GI/NO-GI), co sprawiło, że wielu nauczycieli całkowicie zrezygnowało z nauczania samoobrony. W mojej opinii ten aspekt zawsze był bardzo ważny i jest nieodłączną częścią praktyki jiu-jitsu. Samoobrona jest punktem odniesienia, filtrem, który decyduje, które ruchy i strategie są przydatne, a które nie. Brazylijskie Jiu-Jitsu zaczyna i kończy się na samoobronie, a część sportowa (grappling) jest elementem szkoleniowym, który w dużym stopniu decyduje o poziomie umiejętności adeptów tej sztuki walki.

Grappling to pojęcie obejmujące dyscypliny sportowe wykorzystujące tzw. chwyty (zabronione są uderzenia). Mój zbudowany jest na wieloletnich doświadczeniach wyniesionych z treningu brazylijskiego jiu-jitsu, sambo, a także zapasów i judo. Każdy z tych sportów walki ma swoją specyfikę i koncentruje się na nieco innych aspektach „chwyciarstwa”. Grappling jest bardziej koncepcją, niż zbiorem technik i przepisów sportowych. Dobry grappler (chwytacz) nie zaniedbuje żadnego z aspektów walki na chwyty – potrafi walczyć w stójce, przewracać przeciwnika i bić się zarówno z góry, jak i z tzw. pleców, potrafi uciekać z zagrożonych pozycji i wie, w jaki sposób prowadzić walkę pozycyjną, aby poddać swojego przeciwnika jedną z technik kończących (duszenia, dźwignie).

Dodaj komentarz